Urodził się 20 sierpnia 1901 r. w Murzynówku, pow. Środa. Syn Macieja i Marianny z domu Pawłowskiej (gospodyni domowa). Ojciec Ludwika był robotnikiem. Ukończył szkołę powszechną. Do Powstania Wielkopolskiego wstąpił w grudniu 1918 r. i wcielony został do 1 kompanii średzkiej. Brał udział w wojnie 1920 r., a po zakończeniu działań wojennych wrócił do Środy. Pracował gdzie było można.

Przed II wojną światową Ludwik Dworczak ukończył Szkołę Podoficerską w Poznaniu w stopniu kaprala. Brał udział w walkach we wrześniu 1939 r. Lata 1939-1945 przeżył w niewoli niemieckiej na Pomorzu Zachodnim. Do Środy wrócił w 1945 r. i rozpoczął pracę w Fabryce Maszyn Żniwnych w Poznaniu, gdzie pracował do emerytury. Zmarł 26 maja 1980 r., spoczywa na Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie.

Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r. Ludwik Dworczak odznaczony został: Odznaką Grunwaldzką (1945); Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym (1958); Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1972). Otrzymał Dyplom Pamiątkowy nadany w 60-lecie Powstania Wielkopolskiego przez Zarząd Miejsko-Gminny ZBoWiD w Środzie 27 grudnia 1978 r.

23 sierpnia 1923 r. zawarł związek małżeński z Zofią z domu Sobucką (9 maja 1897 – 11 listopada 1975). Miał troje dzieci: Bogdana (1925-1929); Kazimierza (1927 – data śmierci nieznana, nie wrócił z robót przymusowych w Niemczech); Władysława (ur. 1929), mechanik samochodowy.

(autorka wspomnienia Elżbieta Jackowiak)