Kupiec. Urodził się 15 stycznia 1888 r. w Środzie Wlkp. jako syn Maksymiliana i Pelagii z domu Szalczyńskiej. Pochodził z rodziny, której dobra zostały skonfiskowane przez rząd pruski za udział w powstaniu w 1848 r. Zdobył wykształcenie średnie. W czasie praktyki kupieckiej jako młody, przedsiębiorczy handlowiec brał udział w ruchu społeczno-narodowym działając jako sekretarz, a następnie prezes Towarzystwa Młodzieży Kupieckiej w Środzie z ramienia Zjednoczenia Młodzieży Kupieckiej w Poznaniu, pod przewodnictwem ówczesnego prezesa dr Kazimierza Hąci. Ponadto był członkiem zarządu – radnym Towarzystwa Młodzieży Polsko-Katolickiej, członkiem Towarzystwa Śpiewu „Lutnia”, członkiem w Klubie Sportowym w Środzie oraz działał w innych stowarzyszeniach.

3 sierpnia 1914 r. został powołany jako rezerwista do 5 baonu armii niemieckiej w Jeleniej Górze, a 10 października tego roku wysłany został na front zachodni pod Verdun. Brał czynny udział w wielkiej ofensywie roku 1916 pod Verdun, w walkach nad Mozą, Donamon i Wanx. 24 lutego 1916 r. został ranny pod Verdun (na wzgórzu 304). Przewieziono go do szpitala polowego w Dunne, skąd wyszedł 14 marca 1916 r. i powrócił do swojej formacji. Ponownie został ranny 18 marca 1916 r. W latach 1916-1917 brał udział w ofensywie w Karpatach nad Czeremoszem, na Bukowinie (nad Seretem), a następnie w 12 ofensywie we Włoszech nad rzeką Isoncą, Tagliamento, Piawą i w Alpach. W 1918 r. brał udział w ofensywie i defensywie nad Sommą, Avrą Morenille, Marną, pod Reims i w Champagne. W tych walkach też był lekko ranny.

Po zawieszeniu broni, 17 listopada 1918 r. wrócił do ojczyzny i zaczął pełnić róże odpowiedzialne funkcje w Radzie Żołniersko-Robotniczej w Środzie. Pełnił nadzór nad urzędem powiatowo-gospodarczym i nad biurem ruchu przy stacji dworcowej. Jako członek polskich organizacji brał udział w rozbrajaniu pruskich oficerów, żołnierzy i żandarmów. 27 grudnia 1918 r. wstąpił jako ochotnik do tworzącego się baonu średzkiego i pełnił tam funkcję sierżanta-szefa, a następnie funkcję dowódcy kompanii garnizonowej, po likwidacji której powierzono mu funkcję oficera płatnika przy O. Komendzie Uzupełnień w Komendzie Wojskowej w Środzie. Funkcję komendanta wojskowego pełnił wówczas rotmistrz Janusz Milewski z Jarosławca, a w powiecie średzkim adiutantem był ppor. Edmund Bembnista. 24 lipca 1919 r. złożył egzamin na podporucznika rachunkowego i mianowany został sierżantem-aspirantem.

Od 1 października 1919 do 26 lutego 1921 r. był oficerem kasowym przy 4 batalionie 155 pułku piechoty na froncie wielkopolskim pod Międzychodem. Brał udział w przesiedlaniu Niemców z Międzychodu, a następnie z Kępna. Później wyruszył z 7 brygadą (późniejszą 23 dywizją) ppłk. Zenktelera pod Warszawę. Jako uczestnik wojny polsko-bolszewickiej walczył nad Dźwiną i Dzisną. Dekretem Naczelnego Wodza z 4 czerwca 1920 r. został mianowany urzędnikiem wojskowym XI rangi, oficerem gospodarczym. Po powrocie z frontu bolszewickiego, 27 lutego 1921 r. został organizatorem kompanii gospodarczej 167 pp (późniejszy 75 Bytomski Pułk Piechoty) i przez pewien czas pełnił funkcję oficera kasowego tego pułku. Takie samo stanowisko pełnił w 73 pp. Zwolniony z wojska 19 czerwca 1923 r.

W okresie międzywojennym mieszkał w Środzie i zajmował się kupiectwem. Również okres wojny spędził w Środzie. Był kawalerem. Zmarł 14 kwietnia 1946 r. w Środzie i pochowany został w Kwaterze Powstańców Wielkopolskich na cmentarzu w Środzie Wlkp. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r. w Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie Wlkp.

(autorki wspomnienia Maria Kamińska, Maria Sumelka)