Urodził się 13 września 1900 r. w Kopaszycach, pow. Środa Wlkp. Syn Wojciecha i Marii z Siankowskich. W 1905 r. przeniósł się z rodziną do Środy. Po ukończeniu szkoły powszechnej rozpoczął naukę w zawodzie murarskim. Pracował na budowach w cukrowni średzkiej i Powiatowej Kolei Dojazdowej w Środzie.

18 czerwca 1918 r. został wcielony do armii pruskiej i służył w pułku artylerii ciężkiej do 18 listopada 1918 r. Jak wielu żołnierzy narodowości polskiej zdezerterował z armii pruskiej i ukrywał się u rodziny w Środzie. 27 grudnia 1918 r. wstąpił ochotniczo do organizującej się 1 kompanii średzkiej pod dowództwem por. Alfreda Milewskiego i wyruszył na pomoc Poznaniowi, a następnie do Biedruska. 19 stycznia 1919 r. został przeniesiony do, sformowanej przez dr Ludwika Rządkowskiego, 3 kompanii średzkiej, dowodzonej przez por. Nikodema Dykczaka, i w składzie 8 Pułku Strzelców Wielkopolskich brał udział w walkach pod Smogulcem, Nakłem i Chodzieżą. W kwietniu 1919 r. został z oddziałem wycofany na krótki odpoczynek do Jarocina.

Po reorganizacji oddziałów wcielony został do 1 kompanii garnizonowej w Krotoszynie, gdzie pełnił funkcję patrolową i wartowniczą. W czerwcu 1919 r. podczas pełnienia nocnej warty na dworcu kolejowym w Krotoszynie, w czasie całkowitego zaciemnienia związanego z bliskością oddziałów pruskich, uległ wypadkowi zmiażdżenia nogi przez parowóz i został umieszczony w szpitalu wojskowym w Krotoszynie, gdzie przez dziewięć miesięcy był leczony. Ze względu na stan zdrowia został zwolniony ze służby wojskowej w styczniu 1920 r.

Kiedy wybuchła wojna z bolszewikami, zgłosił się jako ochotnik i został wcielony do 1 kompanii marszowej, która weszła do walki w składzie 4 Pułku Strzelców Podhalańskich. Brał udział w walkach pod Barem, Brodami, Wapniarką, Grodnem i Wilnem, aż do odwrotu pod Warszawę. Później zachorował na tyfus i wysłany został na leczenie do szpitala w Cieszynie.

Po powrocie z leczenia, jako były pruski artylerzysta skierowany został do 21 Pułku Artylerii Ciężkiej w Rzeszowie i służył w nim aż do zwolnienia z wojska w październiku 1921 r. Po powrocie do Środy pracował jako murarz, m. im. przy budowie Kwatery Powstańców Wielkopolskich na miejscowym cmentarzu i – jak wielu Średzian – w czasie kryzysu przy budowie wałów przeciwpowodziowych nad Wartą, prowadzonych przez Starostwo Powiatowe pod nadzorem starosty Niedziałkowskiego.

Związek małżeński zawarł z Heleną z Szymanowskich. Z tego związku urodziły się dzieci: Mieczysława (1923-1996), Krystyna (ur. 1925), Stanisław (1926-2007), Karol (ur. 1927), Jan (1935-2007) i Hanna (ur. 1939).

Po agresji Niemiec hitlerowskich i wkroczeniu hitlerowców do Środy, został razem z rodziną wywieziony do Generalnej Guberni w rejon Garwolina, gdzie przebywał do chwili zakończenia działań wojennych. Po powrocie z wygnania pracował w Gazowni średzkiej, a następnie aż do przejścia na emeryturę w Zakładach Mięsnych w Środzie Wlkp. Był członkiem Związku Weteranów Powstań Narodowych, Związku Powstańców Wielkopolskich, ZBoWiD-u oraz Ochotniczej Straży Pożarnej w Środzie Wlkp. W 1973 r. został mianowany na stopień podporucznika WP.

Zmarł 25 stycznia 1976 r. Spoczywa w Kwaterze Powstańców Wielkopolskich. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918/1919”, odsłoniętej w 2005 r. na Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie Wlkp. Odznaczony: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym i Odznaką Za Waleczność Rady Ludowej Miasta Poznania.

(autor wspomnienia Remigiusz Nowak)