Urodził się 6 listopada 1898 r. w Wanne w Niemczech. Był synem Józefa i Scholastyki z domu Grzegorskiej. W 1897 r. rodzice Andrzeja wyemigrowali do Niemiec za pracą. Ojciec był górnikiem. Andrzej miał sześcioro rodzeństwa – 3 braci i 3 siostry. Z chłopców był najstarszy. W 1912 r. ukończył 7-klasową szkołę powszechną i w warsztatach kopalni uczył się zawodu stolarskiego. Po śmierci ojca rozpoczął pracę w kopalni przyjmując na siebie obowiązek utrzymania rodziny. Pracował w kopalni z Polakami.

W styczniu 1918 r. powołany został do wojska niemieckiego, ale z powodu choroby do wojska nie został wcielony. W kopalni pracował aż do wybuchu Powstania Wielkopolskiego. Pracując w kopalni namawiał Polaków do udziału w Powstaniu. Przejście przez granicę w Niemczech było utrudnione. Zdobył umundurowanie niemieckiego kaprala artylerii ciężkiej. Pomogło ono w zdobyciu dokumentów na podróż. Przygotowania te ukrywał przed sąsiadami Niemcami. Z kopalni, w której pracował, uzyskał 14 dni urlopu pod pretekstem przywiezienia żywności dla rodziny. Nabył mapę sieci kolejowych Niemiec i bez niczyjej pomocy wyruszył 9 stycznia 1919 r. w podróż z Wanny do Berlina i dalej do Szczecina, Marienburga, Grudziądza i do Torunia.

12 stycznia 1919 r. przekroczył granicę przez Otłocin i w Aleksandrowie zameldował się u komendanta dworca, który wystawił mu dokument do dalszej podróży do Poznania. Na obczyźnie zostawił matkę wdowę z czwórką nieletniego rodzeństwa.

Po przybyciu do Poznania zgłosił się do biura werbunkowego i otrzymał przydział jako kanonier do 6 baterii w 1 pułku. Brał udział w walkach na froncie północnym, na odcinku Kcynia, Nakło, Gołańcz i Rynarzewo. Później uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej aż do jej zakończenia. 1 listopada 1920 r. awansowany na bombardiera. W 1922 r. ukończył szkołę podoficerów zawodowych artylerii w Toruniu i mianowany na podoficera zawodowego. W 1924 r. awansowany na plutonowego, a w 1927 r. na ogniomistrza.

W 1926 r. zawarł związek małżeński z Ireną z domu Osuch. Miał pięcioro dzieci: Henryka (ur. 1926), mgr inż. pracownika Instytutu Przemysłu Spożywczego w Warszawie; Mariana (ur. 1928), pułkownika dyplomowanego WP pilota; Andrzeja (ur. 1929), podpułkownika WP kwatermistrza; Jerzego (ur. 1932), technika technologa; Krystynę (ur. 1934), technika ekonomistę.

W 1928 r. ukończył 4 klasy gimnazjum matematyczno-przyrodniczego im. Bergera w Poznaniu. W 1929 r. otrzymał nominację na szefa baterii i kolejny awans w 1934 r. na starszego ogniomistrza. We wrześniu 1939 r. brał udział w Bitwie nad Bzurą.

Jak podaje Stanisław Morawski w oświadczeniu notarialnym z 6 lipca 1967 r.: „zasługi w tej bitwie Andrzeja Bretta były ogromne. Jemu zawdzięcza dowódca 6 baterii 14 pal-u uratowanie tego oddziału od zniszczenia przez Niemców. W czasie całej Kampanii starszy ogniomistrz Brett okazywał zawsze niespożytą energię, stawiając troskę o sprawy baterii i ludzi przed własnym wypoczynkiem i wygodami. W czasie pobytu w niewoli, pochodząc z Westfalii, zachował godną postawę żołnierza Polaka, dając przykład i zachęcając do oporu i przetrwania”.

W lipcu 1945 r. wrócił do kraju i niezwłocznie zgłosił się do Komendy Wojewódzkiej w Poznaniu w celu zaciągnięcia się do Wojska Polskiego. Oficer, który go przyjmował poinformował go, że przedwojennych oficerów Wojsko Polskie teraz nie potrzebuje. Wtedy Andrzej Brett przeniósł się do Środy i rozpoczął pracę w Powiatowym Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Środzie przy ul. Dąbrowskiego. Pełnił tam funkcję kierownika kontraktacji i skupu aż do emerytury.

Zmarł 7 marca 1971 r. w Ciechocinku w czasie pobytu w sanatorium. Spoczywa w Kwaterze Powstańców w Środzie, jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918/1919”, odsłoniętej w 2005 r. w tej kwaterze. Był odznaczony: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski; dwukrotnie Krzyżem Walecznych (1920 i 1939); Złotym Krzyżem Zasługi; Brązowym Krzyżem Zasługi (1933); Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym; Medalem Pamiątkowym Za Wojnę 1918-1921; Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

(autorki wspomnienia Maria Mielcarzewicz, Dorota Sobocińska)