Urodził się 15 sierpnia 1885 r. w Poznaniu. Był synem Wincentego – urzędnika kolejowego – i Władysławy z domu Szulc. Był wnukiem powstańca z 1830/1831 r. i powstańca-kapitana inżynierii wojsk polskich 1863 r. Maksymiliana Brauna, kawalera Virtuti Militari, więźnia Moabitu i Kłodzka. Ukończył 6-cio klasową szkołę powszechną (1891-1898) w Borku. Sprzeciwił się nauczaniu religii z niemieckojęzycznego katechizmu za co otrzymał karę chłosty wymierzoną przez niemieckiego nauczyciela. W 1899 r. rozpoczął naukę kupiectwa w firmie Mieczysław Szumski we Wronkach. W 1904 r. wstąpił do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Ze średzkim Towarzystwem brał udział w sławnym zlocie sokolim w Poznaniu w lipcu 1904 r. zwanym „zlotem za płachtami” Władze niemieckie nie dopuściły na boisko publiczności, a garnizon niemiecki w oczekiwaniu na czynne wystąpienia Sokoła był w ostrym pogotowiu.

W 1905 r. w Inowrocławiu należał do Komitetu Czynnej Pomocy Rewolucji w Królestwie. W latach 1908-1909 był członkiem Towarzystwa Robotników Polskich, organizował pracę niepodległościową, teatry amatorskie. Za tą działalność ukarany mandatami przez V-Kriesa i utratą posady.

W latach 1910-1913 w Śmiglu przy tamtejszym Sokole założył Towarzystwo Rowerzystów ,,Pogoń” odnosząc zwycięstwa nad podobną organizacją niemiecką. Był prezesem Towarzystwa Młodzieży Kupieckiej, organizował miejscowych mieszkańców do wyborów Mężów Zaufania do sejmiku w sprawie ubezpieczeń urzędników prywatnych. Po wyborach jako jedyny z polskiej listy został zwolniony z pracy i zmuszony do opuszczenia miasta i powiatu. Do tego zmusił go landrat Brinkman.

W latach 1913-1914 był prezesem Towarzystwa Młodzieży Kupieckiej w Kępnie. W 1915 r. wstąpił do służby kolejowej w Jarocinie. Udzielał się też w organizacji Skauci Polscy. Zadenuncjowany przez niemieckiego kolejarza Handtke, został wcielony do armii niemieckiej.

Od 28 grudnia 1918 do stycznia 1919 r. brał udział w Powstaniu Wielkopolskim przy oswobodzeniu Poznania. Potwierdza to karta osobista przedstawionego do odznaczenia wydana przez Związek Hallerczyków Placówka Środa. Od 1920 r. pracował jako referent na kolei w Poznaniu angażując się społecznie m. in. w Bibliotece Kolejowej. Zawarł związek małżeński z Kazimierą z domu Radziejewską. Miał jedną córkę, Ewę (ur. 1924) – mgr biologii, muzyka.

W czasie II wojny światowej pracował w cukrowni w Środzie i w niemieckiej firmie budowlanej Jurgensa. Należał do Narodowej Organizacji Bojowej (1940-1942), zaprzysiężony przez sierż. Antoniego Malanowskiego pseudonim Strzemię i mianowany na dowódcę sekcji organizacyjnej. Wiosną 1942 r. wstąpił do Armii Krajowej.

Aresztowany w listopadzie 1942 r., został osadzony w Domu Żołnierza w Poznaniu, w Forcie VII, w Zwickau, Rawiczu. Wyrokiem Wyższego Sądu Krajowego na sesji wyjazdowej w Rawiczu skazany na karę śmierci 10 lipca 1943 r. Wyrok w dniu egzekucji zmieniono na 5 lat obozu karnego (interwencja sióstr mieszkających w Austrii i córki Ewy Braun skierowanej do Ewy Braun, partnerki Hitlera).

Wyzwolony w 1945 r. przez Amerykanów wrócił do Środy i podjął pracę jako księgowy w średzkiej cukrowni. Angażował się społecznie w Komitecie Odbudowy Pomnika Powstańców Wielkopolskich 1918-1919 i Ofiar Terroru Hitlerowskiego w Środzie przyjmując obowiązki skarbnika.

Zmarł 15 grudnia 1951 r. w Środzie Wlkp. i spoczywa w Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie Wlkp. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r. w Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie Wlkp. Odznaczony Medalem pamiątkowym „Ku uczczeniu krwawej walki i jej ofiar w Polsce i na Litwie 1904-1905”, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości oraz odznaką ,,Za ofiarną pracę”.

(autorki wspomnienia Ewa Braun-Smoleńska, Maria Mielcarzewicz)