Urodził się 21 sierpnia 1885 r. w Środzie, jako syn Zygmunta i Marianny. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się zawodu zduna. Do wybuchu I wojny światowej pracował samodzielnie jako mistrz w tym zawodzie. W czasie I wojny światowej służył w armii niemieckiej, walczył na froncie francuskim jako sanitariusz szpitala polowego. W czasie rewolucji niemieckiej, z całym szpitalem niemieckim przyjechał do Poznania i tam razem z innymi Polakami zdezerterował i przeszli na stronę powstańców.

Od 27 grudnia 1918 r. był sanitariuszem przy Radzie Ludowej, aż do jej zlikwidowania. Później pracował w swoim wyuczonym zawodzie. Na początku II wojny światowej, 8 grudnia 1939 r. został wysiedlony wraz z rodziną do Generalnej Guberni do miejscowości Parysew, pow. Garwolin. W maju 1945 r. wrócił z wygnania do Środy i znów podjął pracę jako zdun.

Zmarł 7 marca 1947 r. i został pochowany na cmentarzu w Środzie.

(autorki wspomnienia Maria Kamińska, Stefania Jaróżek-Rum)