Urodził się 17 czerwca 1901 r. w Jarząbkowie (pow. Gniezno) w rodzinie robotnika Antoniego i Józefy z domu Kudlińskiej. Skończył szkołę powszechną, zdobył świadectwo ukończenia rocznego programu przeszkolenia politycznego na rok 1948, świadectwo ukończenia kursu branży drzewnej wydane przez Zakład Doskonalenia Rzemiosła w Toruniu w 1953 r.

Od 1914 do 1918 r. pracował jako robotnik na majątku rolnym w Siedlcach (ówczesny) powiat średzki. Na drogę czynnej walki o niepodległość ojczyzny wkroczył wbrew woli rodziców, którzy uważając, że jest zbyt młody, by podjąć trudy walki zbrojnej, zabronili mu udziału w powstaniu. Zazdroszcząc starszemu bratu Stanisławowi, żegnanemu i błogosławionemu przez rodziców na progu rodzinnego domu, ukradkiem wydostał się przez okno i już po chwili dołączył na drodze do brata. Zrozpaczonej matce odkrzyknął, że wróci cały i zdrów. Miał wówczas 17 lat.

1 stycznia 1919 r. zgłosił się do Fortu Grolman w Poznaniu. Przez pierwsze dni pełnił warty i ochraniał więzienie, brał udział w zdobywaniu lotniska Ławica. W połowie stycznia 1919 r. został wcielony do 8 kompanii swarzędzkiej (dowódcą kompanii był ppor. Janicki) i wyruszył na front. Grupa z plutonu pozostającego pod dowództwem bosmana Stanisława Kwaśniewskiego walczy pod Szubinem, Czarnym Młynem Rynarzewem przesuwając się w kierunku Nakła nad Notecią.

W ciężkich walkach pod Zamościem koło Szubina brał udział w zdobyciu niemieckiego pociągu pancernego, tam też strzałem w głowę ranny został jego brat Stanisław.

W pierwszych dniach lutego 1919 r. wraz z towarzyszami broni został odkomenderowany do Poznania, gdzie otrzymał przydział do 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich. Walczył dalej o wolność ojczyzny w obronie Lwowa i kresów wschodnich. Wrócił, tak jak obiecał rodzicom cały, zdrowy i szczęśliwy – do domu rodzinnego w wolnej ojczyźnie.

Po demobilizacji od 1922 do 1939 r. pracował na stanowisku robotniczym w Handlu Zbożowym Olcht w Środzie; od 1939 r. – Ogrodnictwie Miejskim w Środzie; później od 1945 r. w Powiatowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Środzie Wlkp. – instruktor gminny; następnie w latach 1945-1951 był zastępcą Komendanta Komendy Powiatowej Milicji Obywatelskiej w Środzie Wlkp. Od 1951 do 1966 r. renta inwalidzka, pracował dodatkowo kolejno jako strażnik, magazynier w Rzeźni Miejskiej, w cukrowni oraz Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Komunikacji Samochodowej Oddz. II w Poznaniu, placówce terenowej w Środzie Wlkp. Od 1966 r. emeryt.

Związek małżeński zawarł 29 listopada 1924 r. ze Stanisławą z domu Taczałą (zm. 30.09.1944). We wrześniu 1950 r. zawarł związek małżeński z Ludwiką z domu Owczarzak, primo voto Zarembą (1915-1984). Dzieci: Teresa zam. Jóźwiak (1927-2008); Genowefa zam. Siwek (ur. 1928 r.); Henryk (1930-1979); Jan Zaremba (1939-2004); Barbara zam. Wicher (ur.1951); Danuta zam. Wieczorek (ur. 1959).

24 lutego 1972 r. mianowany został przez Radę Państwa za udział w Powstaniu Wielkopolskim do stopnia podporucznika WP. Zmarł 29 września 1984 r. w Środzie Wlkp., spoczywa w Kwaterze Powstańców Wielkopolskich na cmentarzu parafialnym w Środzie. Jego nazwisko umieszczone jest na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, ufundowanej przez mieszkańców gminy Środa Wielkopolska w 2005 r., staraniem Komitetu Rodzin Powstańców Wielkopolskich.

Odznaczony Odznaką Honorową Orlęta (1919); Medalem Zwycięstwa i Wolności (1946); Odznaką Grunwaldzką (1947); Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym (1957); Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1972).

(autorka wspomnienia Danuta Wieczorek)