Ksiądz katolicki,  powstaniec wielkopolski, dyrektor Instytutu Caritas  archidiecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej, redaktor miesięcznika Ruch Charytatywny. Urodził się 29 maja 1900 r. w Brudzewie k. Wrześni. Był synem Władysława, nauczyciela wiejskiego i Marty zd. Gregorowicz. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Brudzewie, następnie od 1907 r. w Gorzupi k. Krotoszyna, gdzie jego ojciec został kierownikiem szkoły.  W 1910 r. rozpoczął naukę w gimnazjum w Krotoszynie. Do powstania wielkopolskiego przystąpił jako ochotnik. Jesienią 1919 r. przeniósł się z wojska do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Święcenia kapłańskie przyjął 22 grudnia 1923 r.   z rąk  kardynała Dalbora. Od stycznia 1924 r. do 15 marca 1925 r. był wikariuszem w Chojnicy  pod Biedruskiem, następnie w kościele św. Marcina w Poznaniu. 1 września  1930 r. objął parafię w Mosinie. 1 lipca 1936 r. został mianowany dyrektorem Caritasu dla diecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej. Był redaktorem miesięcznika Ruch Charytatywny, członkiem Zarządu Komitetu Tanich Kuchni i Kolonii Wakacyjnych Towarzystwa Stella. Był sekretarzem Stowarzyszenia Kapłanów Caritas i Prezesem Stowarzyszenia Księży Abstynentów. W 1937 r. podróżował po Europie w celu zaznajomienia się działalnością  charytatywną. W 1938 r. organizował dział polski na wystawie charytatywnej w ramach kongresu eucharystycznego w Budapeszcie. Głosił rekolekcje dla robotników polskich pracujących w tamtejszych kamieniołomach (Kobancja).  Wybuch II wojny światowej zastał go w Poznaniu. W październiku 1939 r. został aresztowany i osadzony w więzieniu na ul. Młyńskiej. Razem z innymi kapłanami przeniesiony został do klasztoru oo. Oblatów w  Kazimierzu Biskupim, a potem jako zakładnik do Konina. Jak sam podawał – dzięki opatrzności Bożej  został na skutek pomyłki lub niedopatrzenia wywieziony do GG. Pracował tam  jako kapłan w posiadłości  Pawła Popiela w Wójczy. Pod koniec lutego 1945 r. wrócił do Poznania. 1 marca 1945 r. objął  parafię kolegiacką w Środzie. Pierwsze msze św. odprawiał w kaplicy na cmentarzu parafialnym, później w kościele poprotestanckim. W 1948 r. został wizytatorem nauki religii, a od 1950 r. dziekanem dekanatu średzkiego. Nawiązał ścisłe kontakty z Towarzystwem Powstańców Wielkopolskich w Środzie.  Kontynuował tradycje obchodzenia rocznicy wybuchu Powstania Wielkopolskiego. Wspierał Towarzystwo w odbudowie  kwatery powstańców i pomnika zniszczonego przez Niemców. Przystąpił do odbudowy kolegiaty, naprawił organistówkę, dom dla grabarza, wikariat i probostwo. Kolegiatę pokrył nowym dachem, założył w niej instalację grzewczą i  akustyczną. Odnowił polichromię i ołtarze. Wyposażył kościół w dwa dzwony, pierwszy z okazji dwudziestolecia swojego kapłaństwa i drugi im. św. Jana na 50-lecia  kapłaństwa. Na probostwie mieszkał ze swoim ojcem i siostrą Zofia – nauczycielką.  Uporządkował cmentarz parafialny i  otoczył go nowym parkanem. W 1955 r.  mianowany został przez papieża Piusa XII Szambelanem Papieskim, tytuł ten ponownie otrzymał  z nadania papieży Jana XXIII w 1959 r. i Pawła VI w 1963 r. W 1950 r. po wielu latach starań (władze miasta nie wyrażały zgody na postawienie figury w mieście), usytuował figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus na placu przykościelnym, ufundowaną przez Prezesa Towarzystwa Powstańców Wielkopolskich w Środzie Stanisława Machajewskiego i jego żonę Bronisławę. Na  własne życzenie przeszedł na emeryturę  30 czerwca 1979 r. nie tracąc kontaktów z parafianami, szczególną troską obejmując tych starszych, chociaż sam już poruszał się z trudem. Zamieszkał na wikariacie. Zmarł w średzkim szpitalu 17 stycznia 1990 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Środzie Wlkp. przy figurze Matki Boskiej.

Własnoręczny życiorys z dn. 10 października 1980 r.; Przewodnik Katolicki z 1974 nr 18;  Bożenna Urbańska, „Kolegiata w Środzie Wielkopolskiej”, wyd. 2008 r.; Mies. Kość. Archid. Pozn. 1991 r., nr 3 (poz.35 aut. A. Rawecki).

 Maria Mielcarzewicz