Urodził się 11 kwietnia 1889 r. w Kotłowie, pow. Ostrzeszów. Był synem Józefa, nauczyciela, kierownika szkoły w Kotłowie i Wiktorii z domu Tomaszewskiej. Po ukończeniu szkoły powszechnej rozpoczął praktykę kupiecką w składzie żelaza i do wybuchu I wojny światowej pracował tam w charakterze pomocnika handlowego. Zmobilizowany do armii pruskiej. 22 listopada 1914 r. pod Łodzią, został ciężko ranny w lewą łopatkę.

Od 1 grudnia 1914 r. przebywał w lazarecie Benediktbauern w Górnej Bawarii aż do 23 kwietnia 1915 r. Przywrócony do armii pruskiej był przenoszony z oddziału do oddziału. W 1918 r. ponownie dwukrotnie trafił do lazaretu w Warszawie. 13 marca 1918 r. awansowany do stopnia sierżanta. Zdemobilizowany z armii pruskiej 14 grudnia 1918 r.

Wrócił do domu w Ostrowie Wielkopolskim i 31 grudnia 1918 r. ochotniczo przystąpił do Powstania Wielkopolskiego. W pierwszych dniach brał udział w rozbrajaniu Niemców i oswobodzenia Ostrowa. Jako plutonowy w oddziale skalmierzyczan uczestniczył 15 stycznia 1919 r. w wymarszu pod Ligotę koło Ostrzeszowa, gdzie po utarczce z Niemcami wzięto jeńców i wraz z poległymi powstańcami powrócono do Ostrowa. Uczestniczył w walkach pod Zdunami koło Krotoszyna. Przez pewien czas był brońmistrzem w batalionie Szybrowskiego i w 12 Pułku Strzelców Wielkopolskich (późniejszy 70 pułk piechoty) w Ostrowie.

W ramach reorganizacji sił powstańczych został przeniesiony z nominacją na sierżanta liniowego w lipcu 1919 r. do służby garnizonowej w Jarocinie pełniąc funkcję komorowego w 3 Dywizji Wielkopolskiej. Wraz z tą jednostką po likwidacji komory, wyruszył wiosną 1920 r. na front litewsko-białoruski pod Lidę.

Z dniem 30 kwietnia został zwolniony z wojska i skierowany do służby pocztowej, którą podjął 1 maja 1920 r. w Jarocinie. Podnosił swoje kwalifikacje na kursach specjalistycznych w Poznaniu od 2 września 1922 do 19 stycznia 1923 r. Od 1922 r. pracował w urzędzie pocztowym w Wielichowie, w 1923 r. w Bralinie, a w latach 1924-1930 w Podzamczu koło Kępna jako naczelnik poczty.

19 maja 1924 r. zawarł związek małżeński z Seweryną z domu Ziętkowiak. Ze związku urodziły się dzieci: Eugeniusz (ur. 20 listopada 1925) mgr filologii polskiej; Elżbieta ( 7 czerwca 1927 – 25 lipca 1988) i Marian (ur. 8 września 1931) mgr pedagogiki.

Od 27 sierpnia 1930 do 1 września 1939 r. pracował na poczcie w Środzie Wlkp. W tym czasie należał do Średzkiego Oddziału Polskiego Związku Zachodniego, gdzie był członkiem zarządu. We wrześniu 1939 r. zwolniony przez Niemców z pracy i do października 1940 r. zatrudniony jako pracownik fizyczny przy kopaniu studni na lotnisku w Mącznikach i Śnieciskach. 30 października 1940 r. wysiedlony wraz z rodziną do Rembertowa koło Warszawy. W czasie okupacji odrzucił propozycję wpisania się na Volkslistę. Pracował w Urzędzie Pocztowym w Mińsku Mazowieckim (od stycznia 1941), następnie na poczcie Warszawa 1 (od 1 listopada 1941) i w Urzędzie Pocztowym Warszawa 2 (1942-1944). Po wyzwoleniu prawobrzeżnej Warszawy zatrudniony został jako strażnik mienia państwowego w Jabłonnej koło Warszawy (od 1944 do marca 1945).

25 marca 1945 r. wrócił wraz z rodziną do Środy Wlkp. i 3 kwietnia 1945 r. podjął pracę urzędnika pocztowego w Urzędzie Pocztowym w Środzie, w którym pracował do chwili przejścia na emeryturę w 1958 r. Był członkiem ZBoWiD. Uchwałą Rady Państwa z 24 czerwca 1972 r. awansowany do stopnia podporucznika WP.

Zmarł w wieku 88 lat, 9 maja 1977 r. Spoczywa na Kwaterze Powstańców na cmentarzu w Środzie Wlkp. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r. przy Kwaterze Powstańców w Środzie. Odznaczony był Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski (1967) i Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym (1958).

(autorka wspomnienia Eugenia Małuszek)