Strażak, społecznik, mistrz murarski. Urodzony 25 marca 1879 r. w Środzie w rodzinie Wojciecha i Marianny z domu Ziętkiewicz. Miał starszą siostrę Józefę i brata Jana. Ukończył szkołę podstawową w 1893 r. w Środzie. Następnie podjął naukę w zawodzie murarza u budowniczego Nikodema Pospieszalskiego, którą ukończył 4 kwietnia1899 r..

W 1899 r. został powołany do niemieckiej służby wojskowej, która trwała do 1901 r. Po jej ukończeniu pracował u Nikodema Pospieszalskiego do 1903 r., od 1903 do 1913 r. u Richarda Gewiese i u Telesfora Schmidta od 1914 do 1915 r. jako murarz. Od 1 września 1909 r. był członkiem średzkiej filii Zjednoczenia Zawodowego Polski Oddział Rzemieślników i Robotników w Poznaniu i otrzymał statut prawny. Członkostwo trwało do wybuchu II wojny światowej.

5 lutego 1911 r. wybrany został trębaczem na zebraniu Straży Pożarnej przy synagodze średzkiej. Jego obowiązkiem było ogłaszanie wszelkich alarmów, wyjazdów do pożarów oraz ćwiczeń zarządzonych przez naczelnika czy dyrekcję straży. Funkcję czynnego strażaka pełnił do wybuchu II wojny światowej.

Od 28 października 1915 do 6 października 1917 r. ponownie wcielony do niemieckiej służby wojskowej na czas trwania I wojny światowej. Od 16 listopada 1918 r. brał udział w przygotowaniach Powstania Wielkopolskiego współpracując z ks. Mieczysławem Meissnerem, na którego polecenie zwoływał grą na trąbce powstańców wielkopolskich na Rynek Średzki. Jako członek Straży Ludowej brał czynny udział w rozbrajaniu Niemców w Środzie, przyjął służbę w policji, którą pełnił do 1922 r.

Od 1922 do 1939 r. pracował w średzkiej cukrowni jako murarz, majster na dyfuzji i polier. W międzyczasie (na podstawie karty rzemieślniczej nr. rej. 4/37) od stycznia 1937 r. prowadził własny zakład murarski aż do wybuchu II wojny światowej. 8 grudnia 1939 r. wraz z rodziną został wywieziony do Generalnej Guberni do miejscowości Żabiniec gmina Parysów, gdzie przebywał do zakończenia wojny.

Po powrocie do Środy w maju 1945 r. podjął ponownie pracę w cukrowni, gdzie pracował do chwili przejścia na emeryturę, tj. do 1949 r. Był aktywny w działaniach społecznych. Brał czynny udział przy zakładaniu Kwatery Powstańców i budowie Pomnika ku ich czci. Był chorążym i nosił sztandar 1 kompanii średzkiej podczas ważnych uroczystości państwowych i na pogrzebach swoich kolegów – Powstańców.

Za działalność otrzymał: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Wielkopolski Krzyż Powstańczy, Krzyż Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu, Medal Zwycięstwo i Wolność, Medal Zasłużony dla Pożarnictwa, Srebrną Odznaką Zasłużonego Wędkarza.

28 kwietnia 1902 r. zawarł związek małżeński z Zuzanną z domu Borowską. Miał 7 synów i 2 córki: Marian (1902-1939) zginął na początku II wojny światowej, Edmund (1903-1939) najmłodszy Powstaniec Wielkopolski, zginął 1 września 1939 r. podczas bombardowania cukrowni średzkiej, spoczywa w zbiorowej mogile na cmentarzu parafialnym w Środzie; Bronisław (1905-1985), Zdzisław (1907-1967), Feliks (1909-1939), który 17 września został rozstrzelany na Łąkach Kijewskich (przed egzekucją zmuszony był wykopać swój grób), Stefan (1910-1973), Florian (1912-1985), Zuzanna (1914-2003), Helena (1917-2009).

Józef Kamiński zmarł 7 stycznia 1971 r., spoczywa na Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie Wlkp. Jego nazwisko figuruje na tablicy Pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918/1919”, odsłoniętej na Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie Wlkp. w 2005 r.

(autorka wspomnienia Maria Kamińska)