Urodził się 16 marca 1893 roku w Wolsztynie. Był synem Ignacego i Marianny. Wyuczył się zawodu ogrodnika, naukę pobierał w Niemczech. Zmobilizowany do· armii  niemieckiej,  brał  udział w I wojnie światowej: Walczył na froncie francuskim,  gdzie został ranny w głowę i lewy bok. W grudniu 1918 roku urlopowany wrócił do domu do Wolsztyna. Ochotniczo przystąpił do Powstania  Wielkopolskiego. · Służył w Wojsku Polskim. W 1923 roku przeprowadził się z Wolsztyna do Chwałkowa koło Środy. W 1925 roku zamieszkał w Środzie. Zajmował się uprawą ziemi i ogrodnictwem oraz budową własnego domu przy ul Piłsudzkiego nr 10. Po wybuchu II  wojny światowej, 8 grudnia 1939 roku został wyrzucony z  własnego mieszkania i wysiedlony do Generalnej Guberni. Osiedlił się w .miejscowości Stodzew. Zdobyty zawód ogrodnika i doskonała znajomość języka niemieckiego umożliwiła mu pracę w zawodzie w okolicznych majątkach. Kolejno w Starej Hucie k/Garwolina, Górznie i w końcu w Żelechowie. W 1945 roku wrócił do Środy, niestety nie miał z rodziną gdzie zamieszkać. Zdecydował się na wyjazd w rejon Wolsztyna do Kargowej. Z rodziną zamieszkał w poniemieckim ogrodnictwie. W Kargowej dalej zajmował się ogrodnictwem. Był inwalidą wojennym, należał do Związku Inwalidów Wojennych RP, Koło Powiatowe w Wolsztynie. 24 lutego 1972 roku, za udział w Powstaniu Wielkopolskim mianowany na stopień podporucznika Wojska Polskiego. Na przełomie 1961 i 1962 roku wraz z rodziną wrócił do Środy i po raz trzeci podjął budowę domu. Tym razem przy ul. Słonecznej nr 2. Zmarł 23 stycznia 1974 r. w Środzie Wlkp. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Środzie Wlkp. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i  Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym (1972).  W 1920 roku  zawarł związek małżeński z Gertrudą Przymuszała. Miał pięcioro dzieci: Jana (1923 – 2005), Ewę (1927 – 1965), Benignę (ur. 1930), Edmunda (ur. 1932) i Teresę (ur. 1936). Jego nazwisko figuruje w książce prof. Janusza  Karwata pt. „Ziemia średzka w dobie Powstania Wielkopolskiego 1918 – 1919 wydanej w 2009 roku przez Społeczny Komitet Rodzin Powstańców Wielkopolskich w Środzie Wlkp., str. 208 poz. 311. 

Na podstawie dokumentów z archiwum rodzinnego. 

Edmund Lorenz