Urodził się 8 grudnia 1896 r. w Kórniku jako syn Walentego i Elżbiety z d. Kuckiej. Jego rodzice  posiadali gospodarstwo rolne i olejarnię. Rodzina była wieloletnia – miał dwie siostry i trzech braci. Szkołę podstawową ukończył w Kórniku w czasie zaborów. Brał udział w strajkach szkolnych. Naukę w zawodzie piekarza pobierał w Poznaniu – zdał egzamin na czeladnika, a potem na mistrza. W czasie I wojny światowej został wcielony do  wojska niemieckiego. Przebywał na froncie francuskim, walczył pod Verdun w 1916 r. Po zakończeniu I wojny światowej wrócił do Kórnika. Po rozpoczęciu Powstania  Wielkopolskiego w szeregach Kompanii Kórnickiej wraz z młodszym bratem Wacławem brał udział w walkach pod Zbąszyniem. W ciężkich walkach został ranny w głowę, a jego młodszy brat poległ. W wolnej Polsce zamieszkał w Poznaniu i tam założył rodzinę. Ożenił się z Marią Owsianowską.  Prowadził własną dużą piekarnię. Urodziło mu się dwoje dzieci: Aleksander (ur. 1933) i Barbara (ur. 1936). W czasie II wojny światowej rodzina została w grudniu 1939 r. umieszczona w obozie przejściowym w Poznaniu przy ul. Głównej, a następnie wywieziona do Generalnej Guberni do Ożarowa i mieszkała tam do końca II wojny światowej. Tam  zmarła  żona Maria. Po wojnie ożenił się w Środzie z Czesławą Gawron. Prowadził własną piekarnię przy ul. Daszyńskiego, gdzie mieszkał do śmierci. Zmarł 18 listopada 1971 r. Został pochowany na cmentarzu  w Środzie w grobie rodzinnym (kw. IX). Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej Powstańcy Wielkopolscy 1918/1919 odsłoniętej w 2005 r. w Kwaterze Powstańców na cmentarzu w Środzie Wlkp. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz  Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym (Uchwała Rady Państwa z dn. 31 grudnia 1958 r.; nr leg. C-75946).

Opracowano na podstawie dokumentów i pamiątek rodzinnych.

Barbara Gonerko