Urodził się 2 listopada 1898 r. w Ulejnie, pow. Środa jako syn Jana i Jadwigi z domu Kajdan. Ojciec był stangretem w majątku Ulejno. Szkołę powszechną 4-klasową ukończył w Rusiborzu, pow. Środa. Po ukończeniu szkoły pracował w majątku Ulejno do 15 listopada 1916 r., kiedy powołany został do służby wojskowej w armii niemieckiej i wcielony do 56 pułku artylerii polowej.

Po przejściu wyszkolenia rekruckiego wyruszył na front francuski, gdzie walczył przez cały okres I wojny światowej. 26 grudnia 1918 r. został urlopowany, jadąc do miejsca zamieszkania zatrzymał się w Poznaniu i 27 grudnia 1918 r. włączył się do walk Powstania Wielkopolskiego. 8 lutego 1919 r. wstąpił jako ochotnik do wojska polskiego i został przydzielony do 15 pułku artylerii polowej, 7 baterii w Poznaniu. 20 marca 1919 r. wyruszył na front i walczył pod Zdunami, Szubinem i Nakłem oraz przy obejmowaniu Pomorza.

Od 1 marca do 1 grudnia 1920 r. był na wojnie z bolszewikami. Walczył pod Horodyszczem, Kijowem, Mińskiem, nad Berezyną i pod Warszawą. Po zakończeniu wojny wrócił do Bydgoszczy i 12 lipca 1921 r. został mianowany na starszego bombardiera, a 15 lipca 1921 r. zwolniony z wojska.

Po powrocie domu, podjął pracę w majątku ziemskim u dziedzica Skrzypkowskiego w Sulęcinie jako robotnik rolny. Często pracował także jako stangret. W okresach wiosenno-letnich pracował przy budowie wałów przeciwpowodziowych na Warcie. Podczas pobytu w Sulęcinie był też członkiem tamtejszej Ochotniczej Straży Pożarnej. W 1938 r. przeprowadził się do wsi Jarosławiec, gdzie do wybuchu II wojny światowej pracował jako robotnik rolny w tzw. Dobrach Kórnickich.

10 września 1922 r. zawarł związek małżeński z Marianną z domu Kleczewską. Z tego związku narodziło się troje dzieci: Marianna (ur. 1923), Joanna (ur. 1924) oraz Stanisław (ur. 1932).

W czacie II wojny światowej pracował jako robotnik rolny w gospodarstwie Jarosławiec, ale pod zarządem Niemców. Po zakończeniu działań wojennych nadal pracował w Jarosławcu jako brygadzista w chlewni. W dalszym ciągu był czynnym strażakiem. Po przejściu na emeryturę z racji wieku pozostał honorowym członkiem OSP. W wolnym czasie lubił zajmować się szewstwem oraz wyplataniem wiklinowych koszyków. Posiadał liczne odznaczenia pożarnicze m. in. odznakę Strażak Wzorowy oraz medale: brązowy, srebrny i złoty za zasługi dla pożarnictwa, a także odznakę Za Zasługi w Rozwoju Województwa Poznańskiego. Po II wojnie światowej za udział w Powstaniu Wielkopolskim otrzymał stopień podporucznika rezerwy Wojska Polskiego. Marcin Banaszak zmarł 4 listopada 1979 r. i został pochowany na Kwaterze Powstańców w Środzie Wlkp. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r. na Kwaterze Powstańców w Środzie Wlkp.

(autorka wspomnienia Magdalena Kurek, Maria Kamińska)