Urodził się 27 października 1900 r. w Śródce. Był synem Stanisława Bartkowskiego i Katarzyny z domu Dłubały. Szkołę powszechną rozpoczął w Środzie, ale w wieku 9 lat, czyli w 1909 r., razem z ojcem w poszukiwaniu pracy wyjechał na Węgry i do Niemiec. Na stałe powrócił do Polski przed wybuchem Powstania Wielkopolskiego.

25 stycznia 1919 r. wstąpił do 3 kompanii średzkiej pod dowództwem Nikodema Dykczaka, wchodzącej w skład tworzonego przez dr Ludwika Rządkowskiego Batalionu Średzkiego. 4 lutego 1919 r. wraz ze swoją kompanią został rozlokowany pod Nakłem, a 6 lutego 1919 r. pod Smogulcem w celu przeprowadzenia ataku na Mieczewo. 7 lutego 1919 r. planowany atak został odparty przez Niemców. 10 lutego 1919 r. kompania średzka ponowiła atak na Mieczewo i je zdobyła. 21 lutego 1919 r. zajęła miejscowość Lipa i Nowy Dwór, w których oddział stacjonował do 3 marca 1919 r. i w tym dniu zajęła Paterek pod Nakłem. W tym samym czasie do 3. kompanii dołączona została 4 kompania i po przemianowaniu na 8 Pułk Strzelców Wielkopolskich prowadził dalsze działania powstańcze.

Po reorganizacji pułków Marcin Bartkowski otrzymał przydział do 62  pułku piechoty i z tym pułkiem udał się na front wojny polsko-bolszewickiej. Walczył w składzie 15. Dywizji Piechoty Wielkopolskiej.

W 1922 r. zawarł związek małżeński z wdową Marią Przybnicką z Grzegorzewiczów. Miał czworo dzieci: Mariana (ur. 1923), Kazimierę (ur. 1924), Henryka (ur. 1926) i Lucynę (ur. 1929).

W okresie międzywojennym należał do Związku Weteranów Powstań Narodowych. Był członkiem Ochotniczej Straży Pożarnej w Środzie. Do 1939 r. pracował w firmie „Mroczkowski” rozwożąc na terenie powiatu wyroby piekarnicze i skupując dla firmy mąkę. W czasie wojny pracował w Poznaniu jako dekarz. Po wojnie w tym samym zawodzie, a następnie w ochronie mienia. W roku 1949 został członkiem ZBoWiD-u. Zmarł 20 czerwca 1955 r. w Środzie Wlkp. i spoczywa w Kwaterze Powstańców w Środzie.

Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r. w Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie Wlkp. Był odznaczony Krzyżem Walecznych (1921) i Medalem Niepodległości. Za udział w Powstaniu Wielkopolskim został odznaczony Odznaką Za Waleczność Rady Ludowej Miasta Poznania. Jako żołnierz 62 pp uprawniony był do noszenia odznaki pamiątkowej tego pułku.

(autorzy wspomnienia Remigiusz Nowak, Renata Orłowska)