Urodził się 11 maja 1896 r. w Zielnikach koło Środy, jako syn Mikołaja i Michaliny z domu Urbaniak. Brał czynny udział w Powstaniu Wielkopolskim w 1 kompanii średzkiej na przełomie 1918 i 1919 r.

Po powstaniu ukończył Studium Nauczycielskie w Poznaniu i rozpoczął pracę jako nauczyciel w Pępowie koło Gostynia. Z żoną Maria z domu Wiśniewską miał dwoje dzieci: Irenę (ur. 1926) i Henryka (ur. 1928). W 1935 r. w ramach krzewienia języka i kultury polskiej na Kresach Wschodnich wyjechał z rodzina do Drohiczyna Poleskiego za Kobryniem (dzisiaj Białoruś). Tam jako kierownik szkoły krzewił kulturę polską.

Po wybuchu II wojny światowej i kroczeniu wojsk sowieckich był prześladowany przez Poleszków i Ukraińców za polskość. Katowany w więzieniach w Kobryniu i Pińsku, cudem uniknął śmierci. Uciekł do Olecka, a później ukrywał się w Sokółce na terenach zagarniętych przez Niemców. Tam zamieszkał z rodziną i pracował jako tłumacz. Znając doskonale język niemiecki (kończył szkoły w zaborze pruskim) wielokrotnie wybawiał ludzi przed niechybną śmiercią z rąk niemieckich. Kolejny raz uniknął śmierci, tym razem z rąk niemieckich, w czasie ich odwrotu i ucieczki wojsk niemieckich z Sokółki.

Po wojnie przyjechał z żoną do Środy, gdzie do emerytury był nauczycielem w Szkole Podstawowej nr 3. Jego pasjami były medycyna, astronomia, meteorologia (codzienne raporty pogodowe) i zegarmistrzostwo. Uchwałą Rady Państwa w 1958 r. został odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, a w 1970 r. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Zmarł 9 maja 1978 r. i został pochowany na średzkim cmentarzu na Kwaterze Powstańczej. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r. na Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie Wlkp.

(autorzy wspomnienia Wiesław Kuczko, Waldemar Kuczko)