Urodzony 9 listopada 1902 r. w Dębiczu, pow. Środa Wlkp. Rodzicami jego byli Jakub i Jadwiga z domu Kaczmarek. Do szkół uczęszczał w Środzie w latach zaborów i pierwszych latach niepodległości od 1908 r. do 1920 r. otrzymując wykształcenie podstawowe i dokształcające zawodowe jako poligraf. W latach 1921-1922 uczęszczał do Szkoły Handlowej w Poznaniu.

W okresie zaborów i I wojny światowej należał do organizatorów i czynnych, członków tajnego ruchu młodzieży w Środzie. Z ramienia Komendy Hufca Skautów Średzkich brał udział w Powstaniu Wielkopolskim oraz w służbach harcerskich w wojnie polsko-bolszewickiej w latach 1919-1920. Służył w Wojsku Polskim w 70 pułku piechoty.

Kampanię wrześniową 1939 r. odbył w 58 pp w Poznaniu. Uniknął niewoli, ale po powrocie do Poznania Niemcy wysiedlili go wraz z rodziną do Środy, gdzie zatrudniony został w 1942 r. w drukarni średzkiej. Był przez okupanta jeszcze dwukrotnie wysiedlany. W czasie okupacji hitlerowskiej jako drukarz włączył się do działalności konspiracyjnej.

W styczniu 1943 r. został zaprzysiężony przez Szefa Wojskowej Administracji Zastępczej Stanisława Muszyńskiego ps. Komar przyjmując jako swój zakres działania zaopatrzenie kierownictwa rejonu Armii Krajowej w Środzie w papier, farby, materiały drukarskie oraz druki administracyjne i tym podobne dokumenty okupanta. Działał również w sferze upowszechniania informacji radiowych oraz w akcjach mających na celu przeciwstawianie się oddziaływaniu wroga na społeczeństwo Polskie. W okresie nasilonych aresztowań pełnił nadal swoją funkcję utrzymując więź organizacyjną do czasu wypędzenia hitlerowców ze Środy. Swej działalności konspiracyjnej w czasie okupacji nie ujawnił i nie poddał się procesowi rejestracji.

W 1945 r. od pierwszych miesięcy podjął działalność jako kierownik miejscowego urzędu repatriacyjnego osiągając wyróżniające wyniki w akcji repatriacyjnej i osiedleńczej. Brał udział w organizacji Związku Harcerstwa Polskiego, w którym został pierwszym hufcowym na terenie Środy i powiatu średzkiego. Brał udział we wszystkich pracach mających na celu odrodzenie działalności społecznej i kulturalnej regionu średzkiego.

Na jesień 1945 r. związał się z działalnością nielegalnej organizacji niepodległościowej o nazwie Wielkopolska Samodzielna Grupa Ochotnicza „Warta”, która działała na terenie Wielkopolski pod kierownictwem Andrzeja Rzewuskiego ps. Hańcza. Działalność ta została przerwana 4 grudnia 1945 r. aresztowaniem przez organa Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa ze Środy. W areszcie śledczym, w którym zamknięto także jego małżonkę Monikę Mąderek z domu Bembnista, przebywał do lipca 1946 r.

Dzięki swojej postawie i uporowi, mimo nacisków i tortur nie przyznał się do działalności w Armii Krajowej i w powojennej organizacji niepodległościowej Warta. Ta postawa jak i postawa żony Moniki, brak dowodów oraz starania ówczesnych władz wojewódzkich Polskiego Stronnictwa Ludowego także Stanisława Mikołajczyka, że więzienie śledcze Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego Monika Mąderek opuściła 15 maja 1946 r., a Stanisław Mąderek – 4 lipca 1946 r.

Po wyjściu z więzienia Stanisław Mąderek włączył się do działalności Polskiego Stronnictwa Ludowego w Poznaniu, pracując w latach 1946-1948 jako redaktor techniczny czasopisma PSL Polska Ludowa. W latach 1947-1948 odbył aplikanturę dziennikarską w redakcji tego czasopisma. Od 1948 do 1949 r. był kierownikiem mutacji Gazety Ludowej z Warszawy. Po zlikwidowaniu tego pisma w 1949 r. działał w Zarządzie Wojewódzkim Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w Poznaniu, w redakcji Głosu Wielkopolskiego oraz w Wojewódzkim Froncie jedności Narodu w Poznaniu. Po październiku 1956 r. stał się jednym z organizatorów i redaktorów Gazety Chłopskiej wychodzącej w Poznaniu.

Od 1955 r. działał aktywnie w Zarządzie Okręgu Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, pełniąc do swojej śmierci funkcję sekretarza Zarządu Okręgu, jako przedstawiciel środowiska Powstańców Wielkopolskich. Stanisław Mąderek i jego żona Monika mieli dwoje dzieci: córkę Danutę Marię zam. Lis i syna Zbigniewa, lekarza pracującego na terenie Piły i Środy.

Zmarł 22 września 1961 r. i został pochowany na Kwaterze Powstańców w Środzie. Jego nazwisko umieszczone jest na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej 2005 r. w Kwaterze Powstańców.

(autorka wspomnienia Elżbieta Lis-Lastra)