Urodził się 28 października 1895 r. w Annopolu, pow. Środa. Jego rodzicami byli Jan Łażewski i Anna z domu Kończal. Był kupcem. Jako jeden z pierwszych ochotników wstąpił do 1 kompanii średzkiej. Przedtem służył w armii niemieckiej. Okresu pobytu w wojsku nie wspominał zbyt dobrze, ale wstępując do powstania był doświadczonym żołnierzem. W czasie pełnienia służby w oddziałach powstańczych wykazywał się dużą odwagą i poświęceniem.

Zginął 10 lutego 1919 r. w walce pod Nową Wsią koło Zbąszynia. 23 lutego 1919 r. został pochowany na cmentarzu parafialnym w Środzie. Po wybudowaniu Kwatery Powstańców i pomnika powstańców poległych w walkach z Niemcami w 1919 r., 11 sierpnia 1935 r. odbyła się w Środzie uroczysta ekshumacja pochowanych powstańców z cmentarza parafialnego na Kwaterę Powstańców. Zwłoki umieszczono we wspólnym żołnierskim grobie. Bohaterowie pochowani zostali pod krzyżem, na którym umieszczono napis: „Dla Ciebie Polsko i Twojej chwały”. Trumna została udekorowana znakiem pułku, w którym walczył i Krzyżem Powstańczym, ustanowionym przez Naczelną Radę Ludową w Poznaniu.

Nazwisko Stefana Łażewskiego figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej na Kwaterze Powstańców w Środzie Wlkp. odsłoniętej w 2005 r.

(autorka wspomnienia Elżbieta Nowaczyk)