Zegarmistrz, rusznikarz. Urodził się 22 listopada 1883 r. w Rojewie w Wielkopolsce. Był synem Wojciecha i Anastazji. Zawodu zegarmistrza uczył się u swojego ojca. Przed I wojną światową wraz z rodzicami przeprowadził się do Kobylina. Stamtąd został powołany do armii niemieckiej, gdzie pełnił funkcję rusznikarza. Po powrocie z wojska przeniósł się do Krotoszyna. Tam kupił dom przy ul. Zduńskiej i założył sklep zegarmistrzowski i jubilerski. Był także właścicielem taksówki (jedynej w Krotoszynie) i sklepu z centryfugami.Zawarł związek małżeński z Felicją z domu Minicką. Miał czworo dzieci: Natalię, Hieronima, Edmunda i Alicję.Brał udział w powstaniu wielkopolskim jako członek kompanii kobylińskiej, która szturmowała Jutrosin, Miejską Górkę i Rawicz.

Po stracie majątku w lipcu 1939 r. przeprowadził się wraz z najstarszą córką Natalią i zięciem – Stefanem Wojtkowiakiem, urzędnikiem państwowym – do Środy.Okres okupacji spędził w Środzie, wyrzucony z mieszkania przy ul. Dworcowej zamieszkał przy ul. Daszyńskiego. Pracował w niemieckim zakładzie zegarmistrzowskim, razem z kolegami po fachu: p. Brodowczyńskim i p. Owsińskim. Zakład mieścił się w Środzie na Starym Rynku.

Obydwaj jego synowie Hieronim (1911-1995) i Edmund przebywali w oflagach. Hieronim po wyzwoleniu wstąpił do Wojska Polskiego i w randze pułkownika służył we Wrocławiu jako wykładowca w Wyższej Szkole Inżynieryjnej, specjalista, saper.

Po zakończeniu II wojny światowej wraz z żoną, córką Natalią i jej mężem Stefanem Wojtkowiakiem zajęli mieszkanie w domu przy Nowym Rynku. Nadal zajmował się zegarmistrzowstwem.Zmarł 27 stycznia 1962 r. w Środzie Wlkp. Spoczywa na Kwaterze Powstańców Wielkopolskich na cmentarzu średzkim. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r.

(autorki wspomnienia Aleksandra Rozwens, Maria Mielcarzewicz)