Urodził się 4 lipca 1886 r. w Środzie. Był synem Piotra i Praksedy z Delikowskich. Wraz z rodzicami mieszkał w Środzie przy ul. Wrzesińskiej 4. Od siódmego do czternastego roku życia uczęszczał do szkoły powszechnej. W tym czasie brał udział w oporze młodzieży szkolnej przeciwko nauczaniu religii w języku niemieckim. Po ukończeniu szkoły wstąpił w naukę stolarstwa u swojego ojca Piotra, mistrza stolarskiego.

Po ukończeniu nauki i szkoły zawodowej złożył egzamin czeladniczy 20 lipca 1904 r. Od 1902 r. należał do polskich organizacji: Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, do Towarzystwa Terminatorów, do Katolickiej Młodzieży Polskiej. Należał też do Towarzystwa Śpiewu „Lutnia” i do Towarzystwa Śpiewu Kościelnego „Cecylia”. Jako podnaczelnik „Sokoła” brał udział we Wszechpolskim Zlocie Grunwaldzkim w Krakowie w 1910 r. Został aresztowany w Kreuzburgu na Śląsku i ukarany karą pieniężną. Za tą działalność wraz ze swoim ojcem Piotrem był szykanowany przez władze pruskie.

Przebywając na obczyźnie brał udział w ruchu sokolim we Frankfurcie nad Odrą i w Lipsku. W 1912 r. mianowany na naczelnika „Sokoła”, od tego czasu rozpoczął współpracę z por. rez. Wysockim z Poznania. Brał udział w zlotach sokolich w Gostyniu, Kórniku, Swarzędzu, Szamotułach i dwukrotnie w Poznaniu (ostatni zlot w Sali Columbii). W 1914 r. był organizatorem wystawy przemysłowo-rzemieślniczej w Środzie, której otwarcia dokonał ks. Biskup Likowski z Poznania.

Z chwilą wybuchu I wojny światowej powołany został do niemieckiego wojska, ranny w działaniach wojennych przebywał w szpitalu w Berlinie. W tym czasie wszedł w kontakt z Polakami przebywającymi w Niemczech.

Po wybuchu rewolucji w Niemczech wrócił do rodzinnej Środy. 14 listopada 1918 r. wstąpił do Rady Robotników i Żołnierzy. 27 grudnia 1918 r. przebywając na probostwie u ks. Mieczysława Meissnera był świadkiem przywiezienia przez Jana Stangerta z Zaniemyśla wiadomości, co dzieje się w Poznaniu. Natychmiast włączył się w organizowanie ochotników do 1 kompanii średzkiej, której dowództwo objął Alfred Milewski. Brał czynny udział w walkach o Poznań.

Po powrocie do Środy włączył się w tworzenie 2 kompanii, której dowódcą był ppor. Pospieszalski z Kopaszyc. Wincenty Jankiewicz w 2 Kompanii był sierżantem sztabowym do czasu powołania go do pracy w Straży Ludowej.

17 września 1919 r. zawarł związek małżeński z Heleną z domu Palczewską. Miał dwie córki: Marię (ur. 1920). i Ewę (ur. 1922). Angażował się nadal w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”, w Bractwie Kurkowym i w Straży Ogniowej. Od 1919 r. pełnił funkcję Starszego Cechu Stolarzy w Środzie, a także Prezesa Zjednoczenia Rzemieślników w powiecie średzkim. Pełnił funkcję Przewodniczącego Powszechnej Kasy Chorych. Był członkiem Powiatowej Rady Wychowania Fizycznego w Środzie. Udzielał się w Towarzystwie Przysposobienia Wojskowego. Był Prezesem BBWR Koło Środa. Był Prezesem Związku Weteranów Powstań Narodowych Oddział w Środzie. Był długoletnim członkiem Magistratu w Środzie, Radcą Izby Rzemieślniczej w Poznaniu. Cały czas prowadził warsztat stolarski w Środzie.

8 grudnia 1939 r. wraz z rodziną został wysiedlony przez hitlerowców do miejscowości Pilawa, pow. Garwolin. Następnie przeprowadził się wraz z żoną i córkami do miejscowości Rzeczniowo, pow. Starachowice.

Do Środy powrócił w 1945 r. Nadal prowadził zakład stolarski. Udzielał się w Poznaniu w Izbie Rzemieślniczej. Powoływany był do składu Komisji Egzaminacyjnej Czeladniczej dla rzemiosła stolarskiego, jako jej przewodniczący. Zmarł 1 kwietnia 1956 r. Spoczął na Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie Wlkp. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej na Kwaterze Powstańców w Środzie Wlkp.

Za swoją działalność i postawę został odznaczony: Pruskim Krzyżem Żelaznym 2 kl, Odznaką „Za waleczność” nadaną przez Radę Ludową Poznania 27 grudnia 1919 r., Brązowym Krzyżem Zasługi nadanym 21 grudnia 1927 r.; Srebrnym Krzyżem Zasługi; Odznaką Pamiątkową Wojsk Wielkopolskich, Medalem Niepodległości.

(autorzy wspomnienia Piotr Jankiewicz, Maria Kamińska)