Urodził się 12 lipca 1902 r. w Środzie w rodzinie Wojciecha i Józefy z domu Młyńczak. Miał pięcioro rodzeństwa, dwóch braci i trzy siostry. Po ukończeniu szkoły powszechnej podjął naukę w zawodzie młynarza. Pomagał również ojcu w prowadzeniu wiatraka.

W 1918 r., jako szesnastoletni chłopiec, brał udział w Powstaniu Wielkopolskim w 4 kompanii średzkiej. Należał do grupy najmłodszych powstańców.

7 stycznia 1925 r. złożył egzamin czeladniczy w rzemiośle młynarskim przed Komisją Egzaminacyjną w Poznaniu otrzymując świadectwo złożenia egzaminu nr 34919. Po śmierci ojca prowadził wiatrak, gdzie zajmował się usługami. 27 sierpnia 1938 r. stanął przed Komisją Egzaminacyjną Towarzystwa Młynarzy w Środzie, gdzie uzyskał Dyplom Mistrzowski.

W 1939 r. został powołany do Wojska Polskiego. Brał udział w bitwie nad Bzurą. W czasie inwazji wojsk niemieckich został ciężko ranny i dostał się do niewoli. 19 grudnia 1940 r. powrócił z niewoli chory, lecz dalej prowadził wiatrak. Podczas burzy w młyn uderzył piorun i drewniany obiekt spłonął.

26 czerwca 1945 r. Polski Związek Zachodni Zarząd Koła w Środzie wydał zaświadczenie nr 384, aby w ramach akcji przesiedleńczej udał się do Świebodzina celem objęcia młyna. Po wojnie, w 1946 r. został dzierżawcą nieruchomości przy ul. Daszyńskiego 32/4. W pomieszczeniu tym urządził Śrutownię Zboża dla celów przemysłowych. W tym czasie zamieszkał wraz rodziną w Janowie koło Środy.

W 1970 r., z powodu choroby, zakład został zlikwidowany. Za udział i działalność w Powstaniu Wielkopolskim został odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. Otrzymał również dyplom Weterana Powstania Wielkopolskiego i wpisany został do kartoteki archiwum. 27 grudnia 1968 r. przyznano mu Dyplom Uznania za wkład pracy i udział w walkach o wyzwolenie kraju.

Zmarł 7 grudnia 1973 r. Spoczywa na Kwaterze Powstańców Wielkopolskich w Środzie. Jego nazwisko umieszczone jest na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r.

(autorka wspomnienia Jadwiga Włodarz)