Urodził się 17 maja 1899 r. w Kijewie w rodzinie o tradycjach szlacheckich, posiadającej dość duże gospodarstwo rolne. Jego rodzicami byli Marcin i Agnieszka z domu Nowak. Bezpośrednio po ukończeniu szkoły powszechnej, handlowej i mleczarskiej do roku 1917 pracował w gospodarstwie rodziców.

15 czerwca 1917 r. został powołany do wojska niemieckiego. Służył przez 9 miesięcy na froncie francuskim. Pod Labasois został ranny i leżał w szpitalu wojennym w Lemberg (Belgia) i w Stendal w Saksonii. Po wyleczeniu otrzymał 14-dniowy urlop, po którym miał powrócić do zapasowej formacji. Tak się jednak nie stało. Ze względu na nastroje narodowowyzwoleńcze w okresie od 10 listopada 1918 do 21 grudnia 1918 r. ukrywał się.

27 grudnia 1918 r. wraz ze starszym bratem Stanisławem wstąpił do formowanego przez Alfreda Milewskiego oddziału powstańczego – 1 kompanii średzkiej. Brał udział w walkach ulicznych na ul. Szkolnej, na Sołaczu, a po zdobyciu Poczty Głównej pełnił przy niej służbę wartowniczą. Po oswobodzeniu Poznania wraz ze swoją kompanią wyruszył do Biedruska i stamtąd skierowani byli do walk pod Zbąszyniem, Przyprostnią i Perzynami. Pod koniec lutego 1919 r. podczas organizowania regularnych formacji wojskowych został przydzielony do 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich jako obsługa CKM.

Po odbytej kompanii frontowej w pułkach 55, 56, 101 i 50 wysłany został szkoły podchorążych w Biedrusku. Następnie odkomenderowano go do ekspozytury „Demob” w Lublinie, gdzie pracował w charakterze referenta na terenach powiatów: Węgrów, Sokołów Podlaski i Wysokie Mazowieckie. W tejże ekspozyturze pracował w stopniu sierżanta jako szef obozu południowego do czasu zwolnienia do rezerwy, czyli do 11 marca 1922 r.

Po powrocie do domu w latach 1923-1924 pracował jako kasjer w miejscowości Winna Góra, pow. Środa. Od roku 1924 do wybuchu II wojny światowej pracował w mleczarstwie, najpierw jako księgowy, później kierownik mleczarni. Organizował mleczarstwo spółdzielcze w Sokołowie Podlaskim, Łukowie, Węgrowie i Wólce Damaszewskiej. W tym czasie pracował społecznie w zarządach: Towarzystwa Kulturalnego „Ogniwo”, w Spółdzielni Spożywców „Społem”, w Lidze Ochrony Zwierząt, Powiatowym Kole Łowieckim i Ochotniczej Straży Pożarnej w Łukowie.

W czasie okupacji w Generalnej Guberni ukrywał się przed Gestapo pod przybranym nazwiskiem „Wojtaszak”.

Po II wojnie światowej wrócił do Środy i ożenił się z Bronisławą z Hołogów, siostrą swojej bratowej (żony Feliksa Golińskiego). Zamieszkał wówczas w domu rodzinnym Hołogów w Środzie przy ul. Dąbrowskiego, w którym przed wojną jego teść miał kawiarnię z bilardem. Pracował od 1946 do 1952 r. w Okręgowym Urzędzie Likwidacyjnym w Poznaniu jako referendarz i kierownik działu szacunkowego. Następnie, już w Środzie, pracował w spółdzielczości spożywczej na stanowisku kierownika magazynu. Pracę tę wykonywał do 1956 r., kiedy to zaczął chorować i przeszedł na rentę inwalidzką.

Zmarł 5 marca 1978 r. w Środzie Wlkp. i został pochowany na Kwaterze Powstańców. Przed II wojną światową należał do Towarzystwa Uczestników Powstania Wielkopolskiego (wg spisu z 1937 r.). Został odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej „Powstańcy Wielkopolscy 1918-1919”, odsłoniętej w 2005 r. na Kwaterze Powstańców na średzkim cmentarzu.

(autorzy wspomnienia Stefania Jarużek Rum i Leszek Rościszewski)